روزنامه الحیات درباره قتل عام۶۷: هیأتهای مرگ به دستور خمینی تشکیل شد

روزنامه الحیات درباره قتل عام۶۷: هیأتهای مرگ به دستور خمینی تشکیل شد

روزنامه الحیات درباره قتل عام۶۷: هیأتهای مرگ به دستور خمینی تشکیل شد

روزنامه الحیات لندن روز پنجشنبه ۱۸بهمن ۹۷ در خبری به‌قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷ که توسط هیأتهای مرگ خمینی تدارک دیده شده بود می‌پردازد و می‌نویسد:
اواخر سال گذشته برابر بود با سی‌امین سالگرد قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۹۸۸، خمینی بعد از پایان جنگ ایران و عراق فتوایی برای اعدام همه اعضای مجاهدین خلق که در زندان بر مواضعشان مصر بودند صادر کرد، وی در همین فتوا فرمان تشکیل کمیته‌هایی را برای انجام این اعدامها صادر کرد، کمیته‌هایی که به «هیئتهای مرگ» تبدیل شد. اغلب اعضای این هیأتها در حال حاضر مناصب کلیدی را در رژیم ولایت فقیه برعهده‌ دارند. نتیجه کار این هیأتها اعدام بیش از ۳۰هزار زندانی سیاسی بود که اکثریت قاطع آنها از اعضای مجاهدین خلق بودند.
سازمان عفو بین‌الملل این قتل‌عام را محور اصلی تلاش هایش به مناسبت سی‌امین سالگرد این قتل‌عام قرار داد، و به این مناسبت یک گزارش کامل در بیش از ۲۰۰صفحه صادر کرد، همچنین امسال یک گزارش دیگر در رابطه با گورهای جمعی که قربانیان این قتل‌عام در آنها به خاک سپرده شدند و رژیم ایران برای محو نشانه‌های آنها تلاش می‌کند،صادر نمود.
وقایع این قتل‌عام بخش مهمی از گزارش مرحوم عاصمه جهانگیر گزارشگر ویژه حقوق‌بشر در ایران در سال ۲۰۱۷را به خود اختصاص داد، و ضرورت تعقیب و پیگرد مرتکبان این جنایت به موضوع اصلی بحثهای مجمع عمومی سازمان ملل و شورای حقوق‌بشر تبدیل شد.
دو سال پیش در سال ۲۰۱۶ خانم مریم رجوی رئیس‌جمهور منتخب مقاومت ایران به کارزاری برای محاکمه عاملان این جنایت و تکمیل اطلاعات مربوط به شهدا و جمع‌آوری اطلاعات گورهای جمعی و اعضای هیأتهای مرگ فراخواند. نتیجه این فراخوان کشف گورهای جمعی جدید در مناطق مختلف ایران و مشخص شدن اسامی بیش از هزار شهید جدید در لیست شهدای قتل‌عام بود، همچنین اسامی بسیاری از اعضای هیأتهای مرگ در استانهای مختلف ایران افشا گردید.
در یک نقطه‌عطف دیگر نوار صوتی آیت‌الله منتظری جانشین وقت خمینی در رابطه با صورتجلسه دیدار او با اعضای هیأت مرگ در تهران در سال ۱۹۸۸ افشا شد، در این نوار آیت‌الله منتظری به این اعدامها اعتراض کرد و آن‌را «بزرگترین جنایت در تاریخ جمهوری اسلامی »توصیف کرد.

 به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهيد زهره حاج‌میراسماعیلی

 به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهيد زهره حاج‌میراسماعیلی

 به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهيد زهره حاجمیراسماعیلی

 مجاهد شهيد زهره حاجمیراسماعیلی در سال۱۳۴۲ در تهران متولد شد. تحصيلات خود را پساز گرفتن ديپلم رها كرد و بهصورت حرفهیی در نهاد دانشآموزی سازمان مجاهدین بهفعالیت پرداخت.

زهره در سال۶۰ دستگیر شد و از آنجا كه خواهرزاده مادركبیری (مجاهد شهید معصومه شادمانی) بود، جلادان روی او بسيار حساس بودند. زهره تمام مدت اسارت ۷سالهاش را در بندهای تنبیهی بهسر برد. بعد از ماجرایی كه بين زندانيان زن در اوين بهماجرای تپه مشهور است، او را نيز بهدادگاه بردند. محكوم بهشلاق خوردن در حضور زندانيان شد. براي اجراي حكم تمام زندانیان، حتی بيماران، را از اتاقها بيرون آوردند. یک تخت در محوطه پایین گذاشتند و چند دقيقه بعد زهره را هم آوردند و به او گفتند روی تخت بخوابد، یكی از مزدوران قرآنی زير بغل خودش گذاشت و شروع بهشلاق زدن كرد. زهره بهشدت مقاومت ميكرد. در طول تمام مدت فقط يكبار آهسته گفت: ”آه”. مزدوران بعد از آن زهره را رها كردند و رفتند. زهره بلافاصله بلند شد. مثل هميشه خنديد و با روحيه پرنشاطی گفت: «وقتی گفتم ”آه” فقط یاد شما بودم.‌‌ عيبی ندارد، با اين كارها كينه ما به پاسداران زيادتر میشود».

زهره هميشه كينه انقلابی خود نسبت به جلادان را با صراحت ابراز میكرد و در مقابل اجحافات آنها به حقوق زندانيان ميايستاد. در گزارش يك مجاهد از بندرسته آمده است: «يكبار در اوائل سال۶۶ بهخاطر ورزش در هواخوري، رفتن ما به هواخوری را قطع كردند. بعد همه را بازجویی بردند كه چرا ورزش میكنيد. زهره با شجاعت جلو پاسداران ايستاد و بهصراحت گفت: «ورزش حق ماست. اگر هم نگذاريد به هواخوری برویم، در بند ورزش خواهيم كرد». بازجوی مزدور وقتی این صراحت و قاطعیت را از زهره ديد، بهاو گفت: «ما با تو حرفی نداريم. جای ديگری بايد حرفمان را بزنيم». جای ديگری كه آن مزدور اشاره میكرد اتاق شكنجه بود».

همیشه تلاش می‌کرد برای مادرانی که بچه‌هایشان به ملاقاتشان می‌آیند کاردستی درست کند تا آنان دست خالی به دیدار فرزندانشان نروند.

سال۶۵ یکی از زندانیان آزادشده یک ساعت وقت داشت که وسایلش را جمع کند، یک کار دستی ناقص داشتیم، تصمیم گرفتیم به هر قیمت شده آن را تکمیل کنیم و بدهیم فرشته آن را با خودش ببرد. کاردستی یک درخت بود پر ازشکوفه ، تا آنجا که یادم می‌آید یک پرنده هم روی شاخه آن نشسته بود و فکر میکنم این شعر روی آن نوشته شده بود:

آن فرو ریخته گلهای پریشان در باد                 کز می‌جام شهادت همه مدهوشانند

یادشان زمزمه نیمه‌شب مستان باد                    تا نگویند که از یاد فراموشانند.

زهره همه بچه‌ها را جمع کرد هرکداممان یک قسمت کاردستی را گرفتیم و شروع به دوختن کردیم، مثل زنبور دور هم جمع شده بودیم یکی سوزن نخ می‌کرد. یکی نخ تهیه می‌کرد. دو نفرداشتند می‌دوختند. خلاصه گلدوزی به همت زهره تمام شد و به فرشته دادیم که با خودش آن را از زندان خارج کند.

بهاينترتيب  زهره ۷سال تمام را در مبارزه دائمی و رودررو با دژخیمان بهسر كرد. عاقبت جلادان آخرين حرف خود را با زهره قهرمان در سال۶۷ زدند و او را در جريان قتلعامها بهدار آويختند.

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهيد زهرا بیژن‌یار

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهيد زهرا بیژن‌یار

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهيد زهرا بیژن‌یار

 مجاهد شهید زهرا بیژنیار در سال۱۳۳۹ متولد شد. او مبارزات خود را از زمان شاه آغاز كرد و به هواداری از سازمان مجاهدین برخاست. Read More

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهید معصومه برازنده

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهید معصومه برازنده

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهید معصومه برازنده

 معصومه متولد سال۱۳۴۷ در گچساران (دوگنبدان) بود. دوره متوسطه را در دبیرستان پروین اعتصامی گچساران گذراند. پدرش اهل اصفهان بود و در گچساران مغازه كفاشی داشت. معصومه از اوایل انقلاب هوادار سازمان مجاهدین شد و روزبهروز بردامنه فعالیتهایش افزود.

او در سال۶۴ بهاتفاق دوتن از دوستانش، بهطور خودجوش، یكهسته مقاومت تشكیل داده بودند و برنامههای صدای مجاهد را ضبط و تكثير و پخش میكردند.

معصومه در ادامه فعالیتهای خود بهمنطقه مرزی رفت و خود را بهمجاهدین رساند و از نزدیك در روابط درونی آنان قرار گرفت. سپس این قاصدک رهایی بهعنوان پیك سازمان چندينبار بهداخل كشور بازگشت و نفراتی را همراه خود به مجاهدین رساند. آخرينبار گفت: «خیلی انگيزه دارم تا آخرین نفر را هم سالم به مجاهدین برسانم. حيف است این نسل از اين رهبری محروم باشد».

عاقبت در سال۶۶ هنگام ورود به ایران، در مرز با پاسداران رژیم درگیر، زخمی و دستگیر شد. مزدوران كه كینه شدیدی از او بهدل داشتند، او را بهزندان اوین بردند و تحت شكنجههای وحشیانه قرار دادند. يكی از كسانی كه در آن ایام معصومه را از نزدیك دیده، گزارش داده است: « صورت او را با اتو سوزانده بودند ۳ماه تمام زير وحشيانهترین شكنجهها قرار داشت. ناخنهایش را كشیدند و براثر ضربات كابل، انگشت كوچك پایش بهكلی منهدم شده بود. اما او با روحیهای رزمنده و مقاوم تمام شكنجهها را تحمل كرد». كسانی كه شاهد شكنجههای معصومه قهرمان بودهاند، تعریف میكنند كه او در زیر سختترین شكنجهها، بازجویان و شكنجهگران خود را مسخره میكرد. در گزارشی آمده است: «یكبار بازجویی از او پرسيد فلانی را میشناسی؟ معصومه پاسخ داد آری. بازجو گفت حتما از مجاهدین است. معصومه بلافاصله گفت خواهر تو را هم میشناسم مگر او هم از مجاهدین است؟ بازجو كه تیرش به سنگ خورده بود عقب نشست و دیگر چیزی نگفت».

شكنجههای وحشیانه درمورد معصومه تا آغاز قتلعامها ادامه یافت، طوريكه ديگر هيچجای بدنش سالم نمانده بود. پشت و كمرش سراسر از آثار ضربات كابل مجروح بود. دیگر قادر نبود روی پاهایش راه برود و با كمك دستهایش خود را اينسو و آنسو میكشاند.

عاقبت جلادان خمينی او را با قساوتی زياد در مردادماه سال۶۷ در میدان اصلی شهر گچساران بهدار آویختند. بر روی سينهاش تابلویی نصب كردند كه نوشته شده بود: «منافقی كه مأموريت بردن دیگران نزد رجوی را داشت».

یاد این قاصدک رهایی گرامی

قتل عام ۶۷ استمرار جنایت علیه بشریت

قتل عام ۶۷ استمرار جنایت علیه بشریت

قتل عام ۶۷ استمرار جنایت علیه بشریت

جنبش دادخواهی با انتشار گزارش ۲۰۰ صفحه ای عفو بین الملل بمناسبت سی امین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی اوج تازه ای گرفت.
گزارش عفو تحت عنوان «اسرار آغشته به خون چرا قتل عام زندانیان ۱۳۶۷ در ایران یک جنایت ادامه دار علیه بشریت است؟» تصریح می کند رژیم آخوندی در قتل عام زندانیان سیاسی و در تلاش برای انکار و تحریف حقیقت در این رابطه مرتکب جنایت علیه بشریت شده و ایجاد یک ساز و کار بین المللی از سوی سازمان ملل برای مجازات مسئولان این جنایت اهمیت حیاتی دارد.

بیانیه مطبوعاتی عفو بین الملل تحت عنوان «کشتار ۶۷ استمرار جنایت علیه بشریت توسط حکومت ایران» با عناوین زیر آغاز می شود:
ـ ناپدید کردن قهری و اعدام هزاران مخالف سیاسی طی روندی فراقضایی در زندانها در تابستان ۱۳۶۷
ـ تلاش مستمر حکومت ایران برای انکارو تحریف حقیقت و ادامه آزار و بدرفتاری با خانواده های قربانیان
ـ ضرورت انجام تحقیقات مستقل توسط سازمان ملل درباره ارتکاب جنایت علیه بشریت توسط مقامات رژیم ایران
ـ اعلام برخی از مقامهای بلندپایه که متهم به مشارکت در کشتارهای تابستان ۱۳۶۷ هستند.
بیانیه عفو بین الملل می افزاید امتناع رژیم ایران از به رسمیت شناختن این کشتار به این معنی ست که جرم ناپدید کردن قهری قربانیان همچنان ادامه دارد تا زمانیکه مقامات ایران از خود شفافیت نشان ندهند و به شکل علنی سرنوشت و محل دفن قربانیان را افشا نکنند همچنان به ارتکاب جنایت علیه بشریت ادامه می دهند.
در بیانیه مطبوعاتی عفو بین الملل خاطرنشان شده است اعدام های سال ۶۷ بر اساس فتوای خمینی و توسط هیأتهای مرگ که کمترین شباهتی به دادگاه نداشتند و در جلساتی بغایت کوتاه و خودسرانه صورت گرفت در اوایل مرداد ۱۳۶۷ مقامات رژیم ایران بدون ارائه هیچ توضیحی فعالیتهای معمول در زندانهای سراسر کشور را به حال تعلیق در آورده و ملاقات خانواده ها با زندانیان را قطع کردند در سراسر ایران مقامات، زندانیان را از بندهای خود خارج کرده و با چشمبند نزد کمیته هایی متشکل از حاکمان شرع، مقامات دادستانی، ماموران اطلاعات و مسئولان امور زندانها بردند.
بیانیه می افزاید این هیاتهای مرگ کمترین شباهتی به دادگاه نداشتند و روال کارشان بغایت کوتاه، سلیقه ای و خودسرانه بود زندانیان در هیچ مرحله ای امکان استیناف و درخواست اعاده دادرسی نداشتند
در این جلسات از زندانیان پرسیده می شد که آیا حاضر به ابراز ندامت از عقاید سیاسی خود، محکوم کردن علنی گروه سیاسی که به آن تعلق داشتند و ابراز وفاداری به جمهوری اسلامی هستند یا خیر همچنین سوالات سنگدلانه ای از این قبیل که آیا حاضر هستند با راه رفتن در میدان های مین به نیروهای نظامی کشور کمک کنند یا در جوخه های اعدام شرکت کنند؟ اکثریت قریب به اتفاق اعدام شدگان به دلیل عقاید سیاسی و فعالیتهای مسالمت آمیز مانند پخش نشریه و شرکت در تظاهرات به زندان افتاده بودند اکثر قربانیان وابسته به سازمان مجاهدین خلق ایران بودند اما صدها زندانی وابسته به سازمانهای چپ گرا و گروههای مخالف کرد هم در میان اعدام شدگان بودند.
بیانیه با اشاره به اینکه مسئولان کلیدی در قتل عام سال ۶۷ و اعضای هیأتهای مرگ هم اکنون در مواضع کلیدی مشغول به کار هستند از علیرضا آوایی وزیر فعلی دادگستری، حسینعلی نیری رئیس دادگاه عالی انتظامی قضات، ابراهیم رئیسی، مصطفی پورمحمدی نام برده و می نویسد: مصطفی پورمحمدی طی اظهاراتی در شهریور ۱۳۹۵با مباحات از نقش خود در این اعدامها یاد کرد و گفت ما افتخار می کنیم که دستور خدا را در رابطه با منافقین (اعضای سازمان مجاهدین خلق) اجرا کردیم او در ادامه اعلام کرد که در تمام این سالها حتی یک شب هم بخاطر این کشتارها بی خواب نشده است مقامات بالای رژیم همچنین در پاسخ به واکنش شدید افکار عمومی در برابر قتل عام به تحسین وقایع سال ۶۷ پرداختند و این تسویه خونین مخالفان سیاسی را مورد تجلیل قرار دادند و عاملان و آمران آن را شایسته دریافت مدال افتخار دانستند.
عفو بین الملل خاطرنشان می کند همه افرادی که در ارتکاب و پنهان نگه داشتن این جنایتها دست داشته اند باید پس از محاکمه های منصفانه و بدون توسل به حکم اعدام مورد مجازات قرار گیرند.
فیلیپ لوتر مدیر تحقیقات بخش خاورمیانه و آفریقای شمالی عفو بین الملل خاطرنشان می کند با توجه به عدم وجود هرگونه چشم انداز برای دسترسی خانواده های قربانیان به عدالت از طریق نهادهای داخلی در کشور، اقدام از سوی سازمان ملل برای ایجاد یک ساز و کار بین المللی مستقل، بیطرفانه و موثر برای مجازات کردن مسئولان این جنایتهای نفرت انگیز اهمیت حیاتی‌تر پیدا می کند.
گزارش ۲۰۰ صفحه ای عفو در ۴ دسامبر با حضور کومینای دو دبیرکل این سازمان در لندن برگزار شد.
این گزارش هر چند از بابت آمار شهیدان مجاهد خلق و تاریخچه و فاکتها و سیر وقایع دارای کمبودها و نقایص جدی ست و حق مطلب را درباره مجاهدین و مواضع شهیدان ادا نمی کند اما در هر حال اوج تازه ای در جنبش دادخواهی محسوب می شود و نخستین بار است که یک سازمان معتبر بین المللی به صراحت اعلام می کند: سازمان ملل و جامعه بین المللی در حق خانواه های قربانیان و بازماندگان این کشتار به شدت قصور ورزیده اند قصور مجمع عمومی سازمان ملل در ارجاع دادن این پرونده به شورای امنیت سازمان ملل، دست مقامات حکومت ایران را باز گذاشت تا به انکار حقیقت و تحمیل شکنجه و سایر رفتارهای بیرحمانه و غیر انسانی بر خانواده های قربانیان ادامه دهند.

گزارش جدید عفو بین الملل درباره قتل عام ۶۷

گزارش جدید عفو بین الملل درباره قتل عام ۶۷

‌استمرار جنایت علیه بشریت توسط حکومت ایران

سازمان عفو بین‌الملل روز سه‌شنبه ۱۲آذر با انتشار گزارشی درباره قتل‌عام سال ۶۷اعلام کرد مقامهای رژیم ایران با پنهان نگه‌داشتن سرنوشت و محل دفن هزاران زندانی سیاسی که ۳۰سال قبل به‌صورت قهری ناپدید شده و در زندانها اعدام شدند، هم‌چنان در حال ارتکاب جنایت علیه بشریت هستند.

Read More