چهلمین اجلاس شورای حقوق‌ بشر درباره قتل‌عام۶۷ و حقوق‌ بشرایران

چهلمین اجلاس شورای حقوق‌ بشر درباره قتل‌عام۶۷ و حقوق‌ بشرایران

چهلمین اجلاس شورای حقوق‌ بشر درباره قتل‌عام۶۷ و حقوق‌ بشرایران

در چهلمین اجلاس شورای حقوق‌بشر، نمایندگان سازمانهای غیردولتی به سخنرانی پرداختند. از جمله انجمن بین‌المللی برابری زنان و انجمن بین‌المللی حقوق‌بشر زنان، طی سخنانی، اقدامات سرکوبگرانه و تبعیض‌آمیز رژیم علیه زنان و نقض حقوق کودکان و همچنین دستگیری و اعدام کودکان و نوجوانان قبل از رسیدن به سن قانونی را تشریح کردند و از شورای حقوق‌بشر سازمان ملل خواستار اقدامات فوری برای جلوگیری از این اقدامات رژیم آخوندی شدند.
در قسمتی از این اجلاس، موضوع قتل‌عام۶۷ مورد بحث قرار گرفت.
هنریک هرمانسون، نماینده فرانس لیبرته ( بنیاد دانیل میتران) درباره انتخاب آخوند جلاد رئیسی گفت:
جمهوری اسلامی ایران بتازگی یک رئیس جدید قوه قضاییه به‌نام ابراهیم رئیسی را به این سمت منصوب کرد. قبل از این انتصاب، ابراهیم رئیسی یکی از بزرگترین مجرمان جنایت در قرن بیستم محسوب می‌شد. وی از دست‌اندر کاران قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۹۸۸ است.
در جریان این قتل‌عام، رئیسی معاون دادستان تهران بود و شخصاً دستور دستگیری، شکنجه و اعدام اعضای گروه‌های سیاسی را صادر می‌نمود. رئیسی نقش بسیار مشابهی در سرکوب سال ۲۰۰۹ معترضان در ایران ایفا کرده است. به‌عنوان عضو کمیته مرگ تهران وی از زندانیان سیاسی میپرسید که آیا حاضرند برای جمهوری اسلامی بر روی مین بروند و یا یکی از اعضای گروه سیاسی خود را اعدام کنند؟ اگر زندانی به هر یک از این سؤالها پاسخ منفی می‌داد فوراً اعدام می‌شد.
رئیسی به نقش خود در این جنایت علیه بشریت افتخار می‌کند وی تاکنون چندین بار علناً به این موضوع اذعان کرده است. رئیسی تجسم مبری بودن از مجازات ناقضین حقوق‌بشر در ایران است. وزیر دادگستری پیشین و دو وزیر دادگستری قبل از وی نیز شخصاً در قتل‌عام سال ۱۹۸۸ شرکت داشتند. انتصاب جنایتکارانی مانند رئیسی به این منصب تضمین عدم رسیدگی به این جنایات در ایران است و تکرار مجدد آن در آینده را تضمین می‌کند.
ما از شورا می‌خواهیم تا به توصیه گزارشگر ویژه حقوق‌بشر در رابطه با ایران مرحوم خانم جهانگیر در رابطه با کشتار زندانیان سیاسی در سال ۱۹۸۸ توجه کرده و تحقیقات مستقل بین‌المللی را در این رابطه آغاز کند.
با تشکر

سعیده مستوفیان نیز گفت:
با تشکر از آقای رئیس
وضعیت حقوق زنان در ایران در چند دهه گذشته وحشت‌آور بوده است و نشانه‌هایی از پیشرفت وجود ندارد. قوانین علیه زنان باقی مانده‌اند. شکنجه، تجاوز و اعدام به‌طور معمول در جریان است و سیستم قضایی از ناقضان حقوق‌بشر محافظت می‌کند.
انتصاب ابراهیم رئیسی به‌عنوان رئیس قوه قضاییه در ایران بیانگر عدم تعهد به تغییر است. این فرد شخصاً در دهه ۶۰ دستور اعدامهای دسته‌جمعی زندانیان سیاسی را صادر کرده است.
قتل‌عام سال ۱۳۶۷ توسط حکم خمینی، ولی‌فقیه پیشین رژیم ایران، رسمیت یافت. این امر به اعدام بیش از سی هزار زندانی سیاسی منجر شد. سازمان عفو بین‌الملل اخیراً گزارشی با شواهد جدید و برجسته‌یی در رابطه با قتلهای ۱۳۶۷ منتشر کرده است و این‌که چگونه ابراهیم رئیسی نقش اساسی در دستگیریها، شکنجه و اعدام اعضای گروه‌های سیاسی ایفا کرد.
ایرانیان و به‌ویژه خانواده‌های زندانیان سیاسی می‌ترسند که با این انتصاب سناریو فاجعه‌بار ۱۳۶۷ تکرار شود.
بنابراین ما از گزارشگر ویژه حقوق‌بشر در ایران می‌خواهیم که تحقیق مستقل و بین‌المللی را درباره کشتار زندانیان در ایران در سال ۱۳۶۷ آغاز کند.

وزارت‌خارجه آمریکا: رئيسی در اعدامهای جمعی زندانیان سیاسی دست داشت

وزارت‌خارجه آمریکا: رئيسی در اعدامهای جمعی زندانیان سیاسی دست داشت

 

وزارت‌خارجه آمریکا: رئيسی در اعدامهای جمعی زندانیان سیاسی دست داشت

در پی کارزار جنبش دادخواهی قتل عام۶۷، و افشای عاملان و آمران این جنایت علیه بشریت، آخوند جلاد ابراهیم رئيسی که یکی از اعضای هیأت مرگ قتل عام۶۷ بود و در اعدام زندانیان سیاسی در سال۶۷ دست داشت رسوا شد.
بعد از گذشت دو سال از انتخابات شکست خورده خامنه ای که موفق به بیرون کشیدن رئیسی از صندوق انتخابات نشد. حال گماردن این مهره جنایتکار در رأس قوه قضاییه، نشان از اوج درماندگی ولایت آدمکش را نشان می‌دهد از سوی دیگر بازتابهای داخلی و بین المللی خود را دارد.
وزارت‌خارجه آمریکا ریاست ابراهیم رئیسی جلاد بر قوه قضاییه رژیم را محکوم کرد و آن را شرم‌آور خواند.
وزارت‌خارجه آمریکا طی پیامی نوشت: ابراهیم رئیسی، که در اعدامهای جمعی زندانیان سیاسی دست داشت، اکنون برای ریاست قوه قضاییه انتخاب شده است. شرم‌آور است. این رژیم با ایجاد محاکمه‌های ناعادلانه و زندانهایی با شرایط غیرانسانی، روند قانون را به سخره می‌گیرد. مردم_ایران شایسته بهتر از این هستند.

 

بیانیه مجمع عمومی ملل متحد ــ رسیدگی به پرونده قتل عام۶۷

بیانیه مجمع عمومی ملل متحد ــ رسیدگی به پرونده قتل عام۶۷

بیانیه مجمع عمومی ملل متحد ــ رسیدگی به پرونده قتل عام۶۷

جنبش دادخواهی قتل عام۶۷ گامی دیگر پیش می‌رود.
عفو بین‌الملل طی بیانیه‌یی که توسط مجمع عمومی منتشر شده است خواستار رسیدگی به پرونده جنایات مقامهای کنونی رژیم آخوندی برای شرکتشان در قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال۶۷ شد. Read More

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهيد زهرا بیژن‌یار

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهيد زهرا بیژن‌یار

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهيد زهرا بیژن‌یار

 مجاهد شهید زهرا بیژنیار در سال۱۳۳۹ متولد شد. او مبارزات خود را از زمان شاه آغاز كرد و به هواداری از سازمان مجاهدین برخاست. Read More

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهید معصومه برازنده

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهید معصومه برازنده

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهید معصومه برازنده

 معصومه متولد سال۱۳۴۷ در گچساران (دوگنبدان) بود. دوره متوسطه را در دبیرستان پروین اعتصامی گچساران گذراند. پدرش اهل اصفهان بود و در گچساران مغازه كفاشی داشت. معصومه از اوایل انقلاب هوادار سازمان مجاهدین شد و روزبهروز بردامنه فعالیتهایش افزود.

او در سال۶۴ بهاتفاق دوتن از دوستانش، بهطور خودجوش، یكهسته مقاومت تشكیل داده بودند و برنامههای صدای مجاهد را ضبط و تكثير و پخش میكردند.

معصومه در ادامه فعالیتهای خود بهمنطقه مرزی رفت و خود را بهمجاهدین رساند و از نزدیك در روابط درونی آنان قرار گرفت. سپس این قاصدک رهایی بهعنوان پیك سازمان چندينبار بهداخل كشور بازگشت و نفراتی را همراه خود به مجاهدین رساند. آخرينبار گفت: «خیلی انگيزه دارم تا آخرین نفر را هم سالم به مجاهدین برسانم. حيف است این نسل از اين رهبری محروم باشد».

عاقبت در سال۶۶ هنگام ورود به ایران، در مرز با پاسداران رژیم درگیر، زخمی و دستگیر شد. مزدوران كه كینه شدیدی از او بهدل داشتند، او را بهزندان اوین بردند و تحت شكنجههای وحشیانه قرار دادند. يكی از كسانی كه در آن ایام معصومه را از نزدیك دیده، گزارش داده است: « صورت او را با اتو سوزانده بودند ۳ماه تمام زير وحشيانهترین شكنجهها قرار داشت. ناخنهایش را كشیدند و براثر ضربات كابل، انگشت كوچك پایش بهكلی منهدم شده بود. اما او با روحیهای رزمنده و مقاوم تمام شكنجهها را تحمل كرد». كسانی كه شاهد شكنجههای معصومه قهرمان بودهاند، تعریف میكنند كه او در زیر سختترین شكنجهها، بازجویان و شكنجهگران خود را مسخره میكرد. در گزارشی آمده است: «یكبار بازجویی از او پرسيد فلانی را میشناسی؟ معصومه پاسخ داد آری. بازجو گفت حتما از مجاهدین است. معصومه بلافاصله گفت خواهر تو را هم میشناسم مگر او هم از مجاهدین است؟ بازجو كه تیرش به سنگ خورده بود عقب نشست و دیگر چیزی نگفت».

شكنجههای وحشیانه درمورد معصومه تا آغاز قتلعامها ادامه یافت، طوريكه ديگر هيچجای بدنش سالم نمانده بود. پشت و كمرش سراسر از آثار ضربات كابل مجروح بود. دیگر قادر نبود روی پاهایش راه برود و با كمك دستهایش خود را اينسو و آنسو میكشاند.

عاقبت جلادان خمينی او را با قساوتی زياد در مردادماه سال۶۷ در میدان اصلی شهر گچساران بهدار آویختند. بر روی سينهاش تابلویی نصب كردند كه نوشته شده بود: «منافقی كه مأموريت بردن دیگران نزد رجوی را داشت».

یاد این قاصدک رهایی گرامی

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل عام۶۷ ـ مجاهد شهيد فرح اسلامی

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل عام۶۷ ـ مجاهد شهيد فرح اسلامی

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل عام۶۷ ـ مجاهد شهيد فرح اسلامی

مجاهد شهيد فرح اسلامی سال۱۳۴۲ در خانواده‌ای متوسط در ايلام متولد شد. همزمان با اوجگيری مبارزات ضدسلطنتی با مسائل سياسی آشنا شد و از نوجوانی در تظاهرات شركت فعال داشت. پس از پيروزی انقلاب ضدسـلطنتی، از سال۱۳۵۸ در ارتباط تشكیلاتی با انجمن جوانان مسلمان ايلام، هواداران سازمان مجاهدين خلق ايران، قرار گرفت.

مجاهد شهيد عليرضا اسلامی با اشاره کوتاهی به فرازهایی از زندگی فرح اسلامی اینچنین می‌نویسد: «خواهرم فرح از همان سالهای۶۰ فعاليت سياسی داشت. او يكبار دستگير شد و به ۵سال زندان محكومش كردند. اما بعد از اعتراض به‌ حكم دادگاه، محكوميت او را به یكسال تقليل دادند. در سال۶۳  یك روز كه با تعدادی از دوستانم در كوچه گل كوچك بازی می‌كرديم، فرح را ديدم كه ساكش را به دست گرفته و دارد به سمت خانه می‌آید… آن‌روز يادم نمی‌رود مادرم دستهای پیر و مهربانش را دور گردن فرح انداخته بود و آرام میگریست.

فرح یكبار دیگر هم وقتی كه میخواست به ارتش آزادیبخش بپیوندد، ارتباطش لو رفت و مدت ۶۸روز زندانی بود و باز آزادش كردند. آخرین بار در ارديبهشت سال۶۷ چند نفر از عوامل وزارت اطلاعات آخوندی به خانه ما ريختند و فرح را دستگير كردند….

سرانجام مجاهدقهرمان فرح اسلامی در یکی از شبهای آذرماه سال۶۷  به طرز شقاوت‌باری همراه با چند مجاهد دیگر اعدام شد.

عليرضا اسلامی در ادامه یادداشت خود به شرح واقعه‌ای تكاندهنده پرداخته است: «به پدرم  گفتند ۱۰روز بعد بياييد تا محل قبر دخترت را بگوييم. ده روز بعد پدرم برای گرفتن آدرس مزار فرح رفت. قبل از اين كه آدرس را بدهند به او گفتند: «فقط با یك ماشین سواری، آن هم حداكثر با چهارنفر، می‌توانید بیایید». آدرسی كه دادند در صالح‌آباد بود. بر روي تپه‌ای، خارج از قبرستان عمومی شهر، در گودالی به طول ۱۰متر  اجساد چندین نفر را  روی هم ریخته بودند. به طوري كه پای یك شهيد روی سر شهید دیگر قرار داشت. در این گودال مجاهدین شهید حكیمه ریزوندی، نسرین رجبی، فرح اسلامی، مرضیه رحمتی، جسومه حیدری زاده، نبی مروتی و نصرالله بختياری دفن شده بودند».

درگزارش ديگری درباره نحوه انتقال اسيران مجاهد به اين گور جمعی چنین آمده است: «بعد از پذيرش آتش‌بس، مجاهدین شهید فرح اسلامی، حكيمه ريزوندی، مرضيه رحمتی، نسرین رجبی و جسومه حيدری را به بهانة امن نبودن زندان ایلام، سوار ماشين كرده و بردند. ما ابتدا تصور كرديم آنها را به كرمانشاه یا تهران برده‌اند. اما مدتی بعد خبر از “شباب” يكي از  روستاهای اطراف “سرابله” به دستمان رسید. هنگام عبور آنها از روستای “شباب” ماشينشان خراب می‌شود. و چون شب بوده به ناچار شب را در آن روستا می‌گذرانند و به خانه یكی از اهالی می‌روند. فردای آن روز آنها را به تپه‌ای در اطراف صالح آباد منتقل كرده و تيرباران می‌كنند».

گزارش مستند ديگری تصريح می‌كند كه این زنان مجاهد قبل از تيرباران، مورد تجاوز قرار گرفته‌اند.

لحظه وداع علیرضا اسلامی با خواهر شهیدش فرح اسلامی: کنار گودال نشستم. مشتی از خاک‌ رو برداشتم و بوسیدم. خاک بوی فرح رو می‌داد. یاد ۴سال قبل افتادم، روز آزادی فرح، یاد لحظه‌یی که ناگهان مقابلم ظاهر شد و بی‌اختیار فریاد زدم فرح!… ! دیگه بلند داد نمی‌زدم، آروم اشک می‌ریختم، و با خودم زمزمه می‌کردم:  «فرح! فرح! فرح!»… دوباره خم شدم، تربتش رو بوسیدم. حالا می‌خواستم داد بزنم، نه! تصمیم گرفتم باهاش نجوا کنم. آره! می‌خواستم آروم باهاش حرف بزنم. درست یادم نیست چی گفتم ولی یادمه بهش قول دادم که راهش رو ادامه میدم.

درود بر مجاهد سربه دار فرح اسلامی و برادر شهیدش علیرضا اسلامی

ادعای علی رازینی درباره محاکمه زندانیان سیاسی در سال ۶۷

ادعای علی رازینی درباره محاکمه زندانیان سیاسی در سال ۶۷

علی رازینی که در زمان قتل عام سال ۶۷ رئیس سازمان قضایی نیروهای مسلح بود اخیراً در مصاحبه ای صدور احکام اعدام برای زندانیان سیاسی که در حال گذراندن دوران محکومیت‌شان بودند و حکم آنها صادر شده بود را تأیید کرد.
جنایتی که سران قتل و اعدام یکی بعد از دیگری به آن اعتراف می‌کنند.