به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهيد حسین نیاکان 

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهيد حسین نیاکان 

به یاد ۳۰هزار گل سرخ قتل‌عام۶۷ ـ مجاهد شهيد حسین نیاکان 

مجاهد شهيد حسين نياكان سال۱۳۴۳ در تهران متولد شد. در حاليكه تنها پانزده سال داشت به دليل آنكه عمويش مجاهد شهيد حيدر نياكان از زندانيان سياسي زمان شاه بود،

با سازمان مجاهدين خلق ايران آشنا شد. ميليشيايي پر شور و مشتاق بود كه هم درس مي‌خواند و هم فعاليت مي‌كرد.

قاصدك پر شور آزادي در سال۶۰ دستگير شد و تا سال۱۳۶۴ در زندانهاي اوين و قزل حصار بود.حسين بعد از آزادي در سال۶۴ به علت تلاش براي وصل مجدد به مجاهدین دستگير و به ۵سال زندان محکوم شد. اما جلادان خمینی، حسین را مانند هزاران مجاهد سربه‌دار در اوج سرفرازی و سرشاری درمرداد۶۷ اعدام کرد.

مادرش درباره حسین نیاکان می‌گوید: « رفته بودم ملاقاتش، گفتم مادر تو رو به‌خدا كاري نكن اذيتت كنن. من ديگه طاقت ندارم، چشم انتظارتم پسر!… طوري نگاهم كرد كه كودكي‌هاش فراموشم شد. براي پاسخ به حرفهاش جز نثار عاطفه‌هاي مادرانه هيچ كاري ازم بر نمي‌اومد. اما خيلي زود فهميدم كه قلب فرزندم, خونه  محبتي فراتر از پيوندهاي خونيه.

حسین گفت: « مادر مي‌فهممت، ولي مگه مي‌تونم ياد و خاطره بچه‌هاي زندان رو فراموش كنم؟ اونها هم مادر داشتن, مگه نه؟ چطور صحنه‌هاي اعدام بچه‌ها رو فراموش كنم؟ چطور صدها و هزاران دمپايي خونيني رو كه روي تپه‌هاي اوين رها شده بودن, از ياد ببرم؟ اونها رفتن تا ما كه مونديم, راهشون رو ادامه بديم.» من اشك ريختم. پسرم بهم نهيب زد و گفت: « جلوي اين مزدورها گريه نكن, دشمن نبايد ضعف ما رو ببينه» بعد ازاون, اشكم, اشك شوق بود. آخه پسري داشتم كه قوت قلبم بود. آخه نورچشمهاي من, حالا نور چشمهاي وطنش هم بود. 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *